O caldo galego é o prato máis cotián e humilde da cociña tradicional de Galiza. Presente en todas as casas e en todas as épocas do ano, o caldo é moito máis ca un prato: é un símbolo de identidade cultural e da relación dos galegos coa terra.
Historia e orixe
Picadillo dedicoulle ao caldo galego un dos capítulos máis extensos e afectuosos de La cocina práctica, describíndoo como «o sustento do pobo galego desde tempos inmemoriais». O caldo era o alimento diario das familias labregas, feito co que daba a horta —grelos, nabizas, verzas— e o que gardaba a matanza do porco.
Ingredientes
- 300 g de fabas brancas (postas en remollo a noite anterior)
- 200 g de lacón ou unto
- 200 g de costela de porco salgada
- 1 manoxo de grelos ou nabizas (ou verza no seu defecto)
- 4 patacas medianas
- Sal ao gusto
Preparación
- Poñer as fabas en remollo a noite anterior.
- Nunha pota grande con auga fría, introducir o lacón e a costela salgada. Deixar cocer a lume medio durante 45 minutos.
- Engadir as fabas escorridas e continuar a cocción 30 minutos máis.
- Incorporar as patacas cortadas en anacos e os grelos ben lavados.
- Cocer outros 20 minutos ata que as patacas estean tenras.
- Rectificar de sal. Servir moi quente.
Variantes rexionais
Picadillo sinalaba que cada casa tiña o seu caldo, e que en cada comarca de Galiza había variacións: nas Rías Baixas engadíase máis unto, nas provincias do interior predominaban as fabas, e na costa era frecuente incorporar algo de peixe curado.